Slechts 4 oren?

De meesten van ons kennen Schulz von Thuns "vier oren". Niet dat hij daadwerkelijk vier oren had; hij beschreef eerder een aspect van interpersoonlijke communicatie, namelijk dat we een uitspraak kunnen interpreteren als een instructie, een hint, kritiek of een persoonlijke opmerking – op vier verschillende manieren, bijna alsof we vier oren hadden. Dit idee dat we spraak met meer dan twee oren horen, het idee dat wij als luisteraars de betekenis van een zin vormgeven, heeft veel mensen gefascineerd. De uitspraak "Het is groen", van mijn man op de passagiersstoel, kan worden opgevat als een instructie – het is groen, dus rijd maar door; als een hint – zag je dat het licht op groen sprong?; als kritiek – typisch een vrouw, ze remt af als het licht groen is; of als een persoonlijke opmerking – "Jij en verkeerslichten." Ongeacht hoe ik het interpreteer, wat belangrijk lijkt, is dat ik verschillende opties heb. Mijn stemming zal veranderen afhankelijk van de manier waarop ik luister.
Als je er even over nadenkt, is dit vier-orenprincipe ineens logisch, en het heeft zeker veel mensen geholpen om ongewenst gedrag te veranderen. Wat mijn passagier ook zegt bij het groene licht, als ik in de auto zit, heb ik in ieder geval vier wielen tussen de auto en de weg. Ik kan me ook afvragen welke opties ik heb om met deze situatie om te gaan. Ik kan erop vertrouwen dat de bandenfabrikanten aan alles hebben gedacht, dat mijn garage de bandenspanning heeft gecontroleerd en dat er sowieso niets ergs met me zal gebeuren, omdat ik een gezegend leven leid. Ik kan me ook verdiepen in de bandenspanning en deze optimaliseren om ervoor te zorgen dat de banden goed functioneren.
Luister dus niet alleen met vier oren, maar rijd ook veilig met vier wielen: www.TireMoni.com